ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ

ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻴﭻ ﻗﺪﺭﺕ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﻫﻴﭻ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺘﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺳﻤﻴﺖ ﻧﻤﻲ ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮ ﻭ ﺟﺎﻣﻊ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭻ ﻓﺮﺩ ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺩﺭ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺯ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﻮﻝ ﺁﻥ ﺭﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺍﺋﻤﻲ ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻬﺎﺩ ﺩﻭﻟﺖ، ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺋﻤﻲ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺁﻥ ﻫﻢ ﭘﺎ ﺑﺮﺟﺎﺳﺖ. ﻓﺴﺦ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﺪﻥ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍﻳﻲ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺟﺪﺍﻳﻲ ﭘﺬﻳﺮ ﻳﺎ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﺪﻩ ﻫﺎﻱ ۱۶ ﻭ ۱۷ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤﺚ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺳﻮﺍﺭﺯ، ﮔﺮﻭﺳﻴﻮﺱ ﻭ ﻫﺎﺑﺰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺑﻪ ﺣﻜﻤﺮﺍﻥ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ، ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻧﺎ ﭘﺬﻳﺮ ﻳﺎ ﻓﺴﺦ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻱ ﻳﻌﻨﻲ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﺷﺖ ﺧﻮﺩ، ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺩﻭﻟﺖ ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺧﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺭﺍ » ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﺮﺩ .« ﺩﻭﺗﻮﻛﻮﻳﻞ۱ ، ﺩﻭﮔﻲ، ﻭﻳﺘﻮﻥ۲، ﻫﺎﻟﻚ ۳، ﺍﺳﻤﻴﻦ۴ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻈﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﻛﺘﺮﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻱ
۱٫ De Toqueville 2. Wheaton 3. Halleck 4. Esmein
43
ﻓﺼﻞ ﺩﻭﻡ: ﻣﺒﺎﻧﻲ ﻧﻈﺮﻱ ﭘﮋﻭﻫﺶ
ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﻣﺘﻔﻜﺮﺍﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ »ﻓﻮﻥ ﻣﻮﻫﻞ « ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ (ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻠﻬﻲ، -۱۹۸ : ۱۳۸۸ .(۱۹۵
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻱ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ » ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ« ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ژﺍﻥﺑﺪﻥ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻣﺘﻔﻜﺮﻱ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ، ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻭ ﻭﻳﮋﮔﻲ ﻫﺎﻱ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏ »ﺟﻤﻬﻮﺭﻳﺖ« ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤﺚ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﻱ ﺍﺯ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ : »ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﺍﺗﺒﺎﻉ ﻛﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ«ﻧﻈﺮﻳﻪ. ﺑﺪ ﻥ ﺑﻨﻴﺎﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺭﺍ ﻧﻬﺎﺩ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺻﻔﺖ ﺷﺨﺼﻲ ﺷﺎﻩ، ﺻﻔﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﻫﺎﺑﺰ ( ( ۱۵۸۸ -۱۶۷۹ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻨﺎﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ، ﻫﻤﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻲ ﻗﻴﺪ ﻭ ﺷﺮﻁ ﺑﻪ ﺣﻜﻤﺮﺍﻧﻲ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﻧﻈﻢ ﻭ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻛﺮﺩﻩ، ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻬﺎﺟﻢ ﺧﺎﺭﺟﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻓﺎﻉ ﻛﻨﺪ. ﻫﺎﺑﺰ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﻳﻜﭙﺎﺭﭼﮕﻲ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﺣﻜﻤﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺧلاﺻﻪ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﺎﻱ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ، ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺻﻠﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﻱ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺭﻳﺸﻪ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﺎﻱ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺍﻟﻬﻲ ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﺎﻱ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤﺚ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻭﻝ، ﻗﺪﺭﺕ ﻧﺎﺷﻲ ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻳﻲ ﻣﺎﻭﺭﺍء ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻠﻖ ﻣﻮﺍﺯﻳﻦ ﻭ ﺍﺣﻜﺎﻣﻲ ﺑﻪ ﻣﺴﺌﻮلاﻥ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﻲ ﻳﺎﺑﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ ، ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻗﺸﺮﻫﺎﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺣﺮﻛﺘﻲ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺑﺎلا ، ﺍﺯ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻫﺮﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﺎ ﺭﺃﺱ ﻫﺮﻡ ﺻﻌﻮﺩ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ. ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻭﻝ ﺟﻨﺒﻪ ﻧﺰﻭﻟﻲ ﻭ ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ ﺟﻨﺒﻪ ﺻﻌﻮﺩﻱ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﺮﺩﻡ(ﺩﻣﻮﻛﺮﺍﺳﻲ) ، ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻲ ﺑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺪﻳﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﻛﺎﺗﻮﻟﻴﻚ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻠﻄﻨﺘﻲ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﻫﻔﺪﻫﻢ، ﻣﻜﺘﺐ ﺣﻘﻮﻕ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻗﺖ ﻭ ﻭﺿﻮﺡ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺑﺨﺸﻴﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ژﺍﻥ ژﺍﻙ ﺭﻭﺳﻮ ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﺍﻧﺪﻳﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺣﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻮﺭ
ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ ، ﻫﻢ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻧﺎﻣﻮﺱ ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺟﻬﺖ ﺣﻘﻮﻕ ﻓﺮﺩﻱ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﺑﺮﻧﺪ ﻭ ﺩﻟﻴﻠﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭ ﻣﺴﺎﻭﻱ ، ﻳﻜﻲ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺴﻠﻂ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻜﻢ ﺭﺍﻧَﺪ. ﭘﺲ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺳﻮ ﻭ ﻫﻮﺍﺩﺍﺭﺍﻧﺶ ، ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﺮﺩﻡ ، ﺟﻤﻊ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ »ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻩ « ﺷﻬﺮﺕ ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻟﺰﻭﻣﺎً ﺑﺮ ﺁﺭﺍء ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺗﻜﻴﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻨﻄﻘﻲ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺍﻛﺜﺮﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻧﺎﺷﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻛﺜﺮﻳﺖ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺍﻓﻘﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﻌﻀﺎً ﺯﻳﺎﻥ ﺁﻭﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ، ﻧﻈﺮﻳﻪ »ﺣﺎﻛﻤ
ﻴﺖ ﻣﻠﻲ « ، ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ.
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﻠﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻱ ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ. ﺗﺠﻠﻲ ﺑﺎﺭﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﻣﺎﺩﻩ ۳ ﺍﻋلاﻣﻴﻪ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﻭ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪ ﺳﺎﻝ ۱۷۸۹ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺳﺎﺱ ﻧﻮﻳﻦ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﻠﻲ، ﺑﻪ ﺷﺮﺡ ﺯﻳﺮ ﺍﻋلاﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪ : » ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺣﺎﻛﻤﻴﺘﻲ ﺍﺳﺎً ﺩﺭ ﻣﻠﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻴﭻ ﻫﻴﺄﺕ ﻳﺎ ﻓﺮﺩﻱ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭﻱ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻧﺎﺷﻲ ﺍﺯ ﻣﻠﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻛﻨﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ، ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ
۴۴
ﻓﺼﻞ ﺩﻭﻡ: ﻣﺒﺎﻧﻲ ﻧﻈﺮﻱ ﭘﮋﻭﻫﺶ
ﻣﻠﻲ ﺩﺭ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﺩﻭﻟﺖ – ﻛﺸﻮﺭ ﻭﺍﺣﺪ ﻓﺮﺽ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﻛﺮﺩ (ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻭﺳﻮ ) ﺗﺎ ﻫﺮ ﻗﻄﻌﻪ ﺁﻥ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﺗﻤﻬﻴﺪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﻲ ۱۷۹۱ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻛﺎﻣﮕﻲ ﻓﺮﺩ ﻳﺎ ﺍﻛﺜﺮﻳﺖ ( ﺩﺭ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﺮﺩﻡ ) ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ (ﻫﻤﺎﻥ: ۲۱۰-۲۱۴ﻭ.( ۲۰۲-۲۰۶ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﺮﻫﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻟﻪ ﻛلاﻡ ، ﻣﺒﺎﺣﺚ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﺬﻛﺮ ﺟﻤﻊ ﺑﻨﺪﻱ ﻭ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﺟﺪﺍﻭ ﻝ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺟﺪﻭﻝ :۲-۱ ﺗﺤﻮﻝ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻛلاﺳﻴﻚ ﻭ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻲ(ﻣﻴﺎﻧﻪ)
ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﻫﺮ
ﺭﻭﻳﻜﺮﺩﻫﺎ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻛﻠﻴﺪﻱ
ﺩﻭﺭﻩ
ﻛلاﺳﻴﻚ
ﻫﻮﻣﺮ
– ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
– ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ

یک مطلب دیگر:
فضاهای باز