لپ تاپ ها چه زمانی به حافظه های SSD با ظرفیت ۱۰ ترابایت مجهز می شوند؟

موبایل شما ۱۶ گیگابایت حافظه داخلی داشته باشه یا ۶۰ ترابات، به احتمال خیلی زیاد، همیشه به دنبال راهی واسه افزایش این ظرفیت هستین. خبر خوب اینجاس که مموری فلش ناند سه بعدی (۳D NAND) ایجاد شده و انتظار میره که در آینده به ساخت مموریای ارزون تر، سریع تر و با حجم بالاتر برسه.

اگه علاقمند هستین که بیشتر در مورد ناند سه بعدی یا ۳D NAND بدونین پیشنهاد می کنیم این مطلب رو تا انتها بخونین.

چگونگی کارکرد فلش مموری چیجوریه؟

فلش مموری یا همون نوع حافظه ای که درون کارتای SD، حافظه های SSD و اسمارت فون شما استفاده میشن در برگیرنده تعدادی ترانزیستور شناوره که مقادیر «روشن» یا «خاموش» رو به خود دادن (همون ۰ و ۱).

این بلوکای حافظه هم به صورت دو بعدی یا کنار هم مرتب شدن. اما به لطف پیشرفتایی که در مورد تکنولوژی حاصل شده، بشر تونست بلوکای حافظه بیشتری رو روی یه قطعه نیمه رسانا جای دهد که این در آخر به ساخت مموریای با ظرفیت بیشتر منجر گردید.

براساس قانون مور، این یعنی ما هر دو سال یه بار باید تماشاگر دو برابر شدن تعداد ترانزیستورهای یه چیپ باشیم که در نتیجه اون تراکم ذخیره سازی اونم بالا میره.

روشی که در بالا به اون اشاره کردیم با عنوان Single Level Cell شناخته می شه که در اون، هر سلول حافظه تنها میزبان یه بیت داده میشه و از جمله امتیازات اون میشه به سرعت بالا و هم اینکه دووم زیاد مموریای ساخته شده براساس اون اشاره کرد.

اما دو پیکره بندی دیگه به اسمای MLC و TLC هم هست که در اونا هر سلول به ترتیب میزبان دو و سه بیت داده می شه.

مموریایی که با روش MLC و TLC ساخته می شن هر دو تراکم ذخیره سازی بالایی دارن اما سرعت انتقال داده در اونا پایین و دوامشان هم کمه. نکته دیگری که باید درنظر داشت اینه که مموریای امروزی واسه هر کدوم از سه گروه یاد شده در بالا باشن، همه روی یه سطح صاف تنظیم شدن.

به چه دلیل به تکنولوژی تازه ای واسه این منظور نیازه؟

اما همزمان با این تلاش واسه جا دادن سلولای حافظه بیشتر روی نیمه رساناها، مشکلاتی واسه کم کردن ابعاد پایانی تراشها به وجود میاد. بر خلاف ایده آلایی که قانون مور مطرح کرده، محققان حالا واسه ساخت تراشهای کوچیک تر از ۱۵ نانومتر (اندازه غالب ترانزیستورهای ناند) با مشکل روبرو هستن. با کم شدن ابعاد سلولای حافظه، دیواره های میان اونا هم کوچیک تر می شه و الکترونایی که در نتیجه این کار به بیرون نشت پیدا می کنن بیشتر دردسر آفرین می شن (به خصوص در حافظه های  MLC و TLC که تعیین سطح شارژ دقیق شون سخت تره).

با در نظر داشتن چیزی که گفته شد، کم کردن ابعاد چیپای حافظه و پایین آوردن اونا از رقم ۱۳ نانومتر محققان رو با دردسرهایی روبرو کرده و این نتیجه کار جز با افت کارکرد اجناس تولیدی ممکن نشده.

کارکرد ناند سه بعدی چیجوریه؟

۳D NAND همونطور که از اسمش پیداست به تکنیکی واسه ایجاد لایه های زیاد درون قطعات سیلیکونی مربوط می شه که به موجب اون سلولای مموری واسه بالا بردن ظرفیت ذخیره سازی روی هم قرار می گیرن. با قرار دادن این سلولا درون ۳۲ لایه جور واجور، هر لایه ظرفیت ذخیره سازی به مراتب بیشتری نسبت به قبل پیدا می کنه و علاوه بر این، سلولا می تونن در هر سطح با فاصله بیشتری از هم قرار بگیرن و در نتیجه کمتر با همدیگه تداخل پیدا می کنن.

علاوه بر این، در ناندهای سه بعدی، سلولا هم می تونن از نوع MLC باشن و هم TLC که این موضوع به افزایش قابل توجه در ظرفیت ذخیره سازی شون می رسه. اگه این سلولا از نوع MLC باشن میشه اونا رو به شکل ظرفیتای ۲۵۶ گیگابیتی و درون ۳۲ لایه قرار داد و اگه از نوع TLC باشن، ظرفیتی برابر با ۳۸۴ گیگابیت دارن.

اینتل و میکرون دو شرکتی هستن که در مورد تولید ناند سه بعدی همکاریایی رو با هم داشتن و حالا امیدوارن که پیشرفتای انجام شده در این مورد در آخر ساخت حافظه های SSD با ابعاد یه تیکه آدامس و حجم بالغ بر ۳٫۵ ترابایت یا حتی حافظه های ۲٫۵ اینچی ده ترابایتی واسه استفاده در لپ تاپا رو ممکن کنه.

امروزه تکنولوژی تولید ۳D NAND به اندازه ای پیشرفت کرده که امکان تولید تراشهای نیمه رسانا با ظرفیتی تا سه برابر حافظه های ناند دو بعدی رو جفت و جور کرده و باید بگیم که این صنعت هنوز دوران ناپختگی خود رو طی می کنه و بازم راه درازی رو واسه پیشرفت در پیش داره.

اما ایراد ناندهای سه بعدی اینه که تولیدشون نیازمند سطح بالایی از دقته چراکه هر ستون از اونا باید با دقت بالایی در جاشون قرار داده شن طوری که بلوکای حافظه بازم به صورت سلسله وار و پشت سر هم قرار بگیرن.

چه وقتی میشه کامپیوترهایی بهره مند از این نوع حافظه رو خرید؟

خبر خوب اینکه ناند سه بعدی هرچند حدودا یه سال پیش معرفی شد، اما اولین سری تجاری از اون تازه وارد بازار شده. واسه نمونه اینتل حافظه های اس اس دی سری ۶۰۰p خود رو مدتیه که وارد بازار کرده و اس اس دیای سری Ultimate SU800 شرکت ای دیتا هم شش ماه پیش معرفی شد. خبر بد اینکه محصول هر دوی این شرکتا به شکل حجمای ۱۲۸، ۲۵۶، ۵۱۲ گیگابایت و یه ترابایت عرضه شدن و پس هنوزم که هنوزه خبری از لپ تاپای بهره مند از حافظه های SSD با ظرفیت ده ترابایت نیس. در هر صورت این درایوها وعده سرعت و دوومی بالاتر از حافظه های SSD رو به مخاطبان خود میدن اما اگه دوست دارین حافظه فلشی با سه ترابایت ظرفیت ذخیره سازی بخرین بهتره کمی واسه این منظور صبر کنین.

همونطور که گفته شد هنوز واسه عرضه ناندهای سه بعدی به صورت تجاری کمی زوده. اما از اونجا که این نوع حافظه امکان قرار گرفتن ترانزیستورهای بیشتری رو روی قطعات نیمه رسانا جفت و جور میکنن، میشه اینطور نتیجه گرفت که قانون مور رو میگذرونن.

نکته پایانی اینکه به واسطه این پیشرفتا میشه توقع داشت که ۳D NAND با قیمت پایین تر، اطمینان پذیری بالاتر و ظرفیت ذخیره سازی بیشتری از راه دستگاه های جور واجور در اختیار کاربران قرار داده شه.

                                                    .

edame

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *