ارزش افزوده بخش کشاورزی

دانلود پایان نامه

5- کلاس 5 یا اراضی با تناسب محدود که با علامت مشخصه N1 نشان داده می شود.
6- کلاس 6 یا اراضی نامناسب دائمی که با علامت N2 نشان داده می شود و شدت محدودیت به حدی است که در حال حاضر امکان برطرف کردن آن نیست(مطالعات پایه حوزه آبخیز شهرستان خنداب، 43:1386).
2-4-2- منابع آب
آب یکی از مهمترین عوامل تولید و رکن اصلی پایداری بخش کشاورزی می باشد (WWW.opa-cogeca.eu/img/user/file/Climate). بخش کشاورزی برای همه جنبه های فرایند تولید نیازمند دسترسی به آب است. آب مورد نیاز بخش کشاورزی در زمینه های زیر بکار گرفته می شود:
– آب آشامیدنی و کیفیت زندگی: نیروی کار کشاورزی نیاز به آب شرب برای مصرف خانوار و آب غیر شرب برای موارد بهداشتی دارند.
– تولید محصولات کشاورزی: زراعت آبی نیازمند آبیاری و بخش دیم متکی بر آب موجود در نزولات جوی و رطوبت خاک دارد.
– بهداشت محصول و استفاده از مواد شیمیایی: محصولات کشاورزی توسط انواع آفات و علف های هرز تهدید می شوند. آفت کش های موجود با مخلوط شدن در آب قابل استفاده می گردند و کودهای شیمیایی بوسیله آب در خاک حل شده و توسط گیاه جذب می شود.
– تولید دام: حیوانات و احشام نیازمند آب آشامیدنی برای رشد سالم هستند.
– فرآوری محصولات کشاورزی: بسیاری از مراحل پردازش محصولات تولیدی نظیر؛ پاکسازی و مدیریت مواد زائد، بسته بندی و حمل ونقل نیازمند تامین آب و دسترسی به منابع آب است.
– صنایع کشاورزی: آب مورد نیاز در بخش هایی از صنایع تبدیلی نظیر گرمایش دیگ های بخار و سرمایش و تهویه بکار می آید.
– مدیریت مواد زائد: عملیات تمیز کردن انبارهای دام و تجهیزات کشاورزی (Corkal &Adkins,2003:2). عنصر آب در عملیات تبخیر و تعرق گیاه، کنترل شوری خاک، تنظیم و تعادل مواد آلی و مغذی شرکت (Canessa, et al.,2011:3) و رشد گیاه را کنترل می کند. دسترسی به حجم وسیعی از منابع آب، بهره برداران را در ارتقای راندمان محصول (Faurès & Santini,2008:10) و انعطاف پذیری ترکیب تولید یاری می رساند و شرایط لازم را برای افزایش درآمد و سودآوری مهیا می سازد (Polyzos & Arabatzis,2005:214). بطورکلی، ظرفیت های آبی بخش کشاورزی به صورت رواناب های سطحی، منابع زیرزمینی و نزولات جوی است (Covalla, et al.,2001:2) و در قالب آبیاری تخصیص می یابد. استفاده از منابع آب در بخش کشاورزی تحت تاثیر تغییرات آب و هوایی، بافت خاک، دانش و مهارت، شیوه های بهره برداری، تکنولوژی و تاسیسات آبیاری و تقاضای محصولات در بازار فروش دارد (Kundzewicz & Mata,2007:176). متخصصین خاک با استفاده از مقوله هایی نظیر خطر شوری(مقدار نمک محلول در کل)، خطر سدیم(سهم نسبی سدیم به یون های کلسیم و منیزیم)، PH خاک، قلیایی(کربنات و بی کربنات) و یون های خاص(کلرید، سولفات، بور و نیترات) اثرات آب مورد استفاده در آبیاری را بر محصول تولیدی و کیفیت خاک کشاورزی بررسی می کنند (Waskom,2011:5). معیارهایی که در منابع آب بخش کشاورزی باید شناسایی و مورد بررسی قرار گیرند، مربوط به موارد زیر می شوند:
– ویژگی های بنیادین: شاخصه هایی که مربوط به ساختار طبیعی(املاح و ترکیبات معدنی و زیستی) و زیرساختی منابع آب(ظرفیت های انتقال و ذخیره سازی) می شود.
– عملکرد: شاخصه هایی که میزان عملکرد و بازده آب استحصال شده و مصرفی در بخش کشاورزی را توصیف می کنند.
– مدیریت: مجموعه شاخص هایی که به ردیابی مسائل و مشکلات می پردازند و نقاط ضعف را رصد می کنند.
– کارایی: عنصر ارزیابی است و مسائل مربوط به بهره وری و اثربخشی (مانند؛ ارزش افزوده بخش کشاورزی) را پوشش می دهد (Unit

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   صندوق های سرمایه گذاری با سرمایه ثابت