معرفی دیس شارژهای کورولاری

در انقباضات ارادی، از مسیر های کورتیکواسپینال، دیس شارژهایی به نام کورولاری صادر می شود. اگر چه محل اصلی راههای دیس شارژ کننده کورولاری مشخص نشده اما احتمال می رود که این محل همان اتصالات و ارتباطات میان مناطق حسی و حرکتی کورتکس باشد. در فعالیت های ارادی، مسیر های کورتیکو اسپینال، انشعاباتی به مناطق حسی کورتکس می فرستند (63-65). کورتکس حسی با مقایسه ای که میان دیس شارژهای کورولاری و فیدبکهای آورانهای پروپریوسپتیو از محیط به عمل می آورد در نهایت بهتر و دقیق تر می تواند وقایع محیطی را ادراک کند. دیس شارژهای کورولاری در حرکات وضعیتهای پاسیو وجود ندارد وضعیتهاو حرکات پاسیو صرفا با استفاده از اطلاعات پروپریو سپتیو و علی رغم وجود دیس شارژهای کورولاری، هیچگونه حس وضعیت و یا حس حرکت وجود ندارد (65). برخلاف حس پاسچر و حرکات پاسیو که وابسته به دیس شارژهای کورولاری نمی باشند، در طی انقباضات ارادی احساس کوشش عضلانی و توانایی تخمین میزان وزنه ای که در دست است و یا به بدن متصل شده است، به این دیس شارژها وابسته است. همانطور که توسط همکاران مشخص شده است، یکی از عملکردهای پیچیده تر کورتکس حسی، آنالیز دقیق و صحیح سیگنالهای آوران پوستی، مفصلی و عضلاتی، برخاسته از وضعیتهای و حرکات مفصلی، تحریکات پوستی بر پروپریوسپتیو و انقیاضات مقاومتی، عضلاتی است. برای مثال زمانی که یک انقباض ایزومتریک مقاومتی انجام می شود، دیس شارژهای آوران دوک عضلاتی به موازات افزایش میزان مقاومت، زیاد می شود، حتی اگر مفصل بدون حرکت  باقی بماند. بنابر این کورتکس حسی باید تا حدی اجزای سیگنالهای آوران ناشی از وضعیتن مفصل را از اجزای تولید شده و مقاومت اضافی جدا نماید.شاید با مقاسیه میان اطلاعات دیس شارژهای کورولاری (که بیان کننده  وجود سیگنالها ی بیشتر کورتیکواسپینال بطرف عضلات برای تحمل مقاومت بیشتر است) با فیدبکهای آوران پروپریوسپتیو ناشی از وضعیت مفصل و مقاومت تحمیلی، کورتکس حتی قادر شود تا حس وضعیت را از حس نیرو و کوشش متمایز کند (66). بنابراین در ارزیابی حس وضعیت اکتیو مفصل، ممکن است کورتکس حسی بتواند علاوه بر تشخیص وضعیتهای نگهداری شده مفصلی، اطلاعات مربوط به نیروی عضله، وزن سگمان اندام، طول عضله و تانسیون سایر بافتها را نیز تجزیه و تحلیل کند. سیسک و همکاران[1] در سال 1998، یک مدل فرضی عصبی را از این نوع پردازش کورتکس حسی-  حرکتی ارائه دادند (67). از مطالب ذکر شده  می توان نتیجه گرفت که مکانیسم های تعیین وضعیتهای مفصلی و حرکات در دو حالتی که عضلات مجاور مفصل منقبض می باشند ( به صورت اردای یا رفلکسی ) و یا در وضعیت استراحتی وشل باشند متفاوت است (67) .

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   رویکرد اسلامی در تبیین افسردگی

بطور خلاصه، گیرنده های مکانیکی پوستی، مفصلی و عضلاتی همگی در تعیین حس وضعیت مفصل و حرکت آن تا حد متفاوتی بر اساس شرایط تست و منطقه مورد آزمایش مشارکت دارند. تمامی پروپریوسپتور ها،‌ در انتهای دامنه ی حرکتی فعال هستند. از این نظر، گیرنده های عضلاتی بیشترین اهمیت را دارند. افزایش خروجی های عضله و دیس شارژهای کورولاری در حد وسیعی مسئول تقویت اطلاعات پروپریوسپشن در حرکات و وضعیتهای اکتیو (از نوع حفظ[2]) هستند.   

  1. Cisek and et al
  2. holding